Als je iemand verliest die een plek in je hart heeft, dan reist een deel van jezelf mee met die ander. Je komt in een andere wereld terecht, de wereld van het Land van Rouw. Daar moet je eigenlijk jezelf weer vinden, misschien zelfs wel ‘uitvinden’. Niet alleen is de wereld om je heen veranderd, je kent jezelf ook niet meer terug. Wie ben ik zonder die ander met wie ik met hart en ziel verbonden ben? Die zoektocht naar jezelf is vaak een eenzame tocht. Dan is het fijn als anderen je vergezellen, anderen die het Land van Rouw ook kennen. Ze weten wat je meemaakt en hebben vaak aan een half woord genoeg. Het lost niks op maar het voelt wel een stuk minder eenzaam als je samen kunt optrekken. Daarom is het werk van Hartewerk zo aan te bevelen. Een plek waar je tochtgenoten kunt vinden en mensen die je een beetje kunnen helpen om de route te vinden. Dat is iets dat ik iedere rouwende zou gunnen.Dr. Riet J.M. Fiddelaers-Jaspers, verliesdeskundige. Verbonden aan het Expertisecentrum Omgaan met Verlies en Opleidingen Land van Rouw.
Lotgenoten leven in het landschap.
Het sterven van een dierbare is vaak als een emotionele aardbeving. Het kan zeer verhelderend zijn als men even terug zijn hoofd kan oprichten om een aantal mensen te ontmoeten die evenzeer op zoek zijn naar een nieuw houvast.
Naast de professionele deskundigheid bestaat er zoiets als ervaringsdeskundigheid, deskundigheid van mensen die een gelijkaardig verlies hebben ervaren en kunnen spreken vanuit het leven hiermee. Men kan dit vergelijken met het beeld van iemand die zich in een bepaalde streek gaat vestigen. Vanuit de professionele kennis kent men de landkaart van de streek. Men kan elke weg, elke rivier situeren en men weet precies waar deze begint en eindigt. Als lotgenoot leeft men echter in het landschap. Men bekijkt van daaruit de weg en de rivier. Men weet dat deze bepaalde weg er anders bijligt in de lente dan in een regenachtige herfst, in de morgen en in de avond, na een dag regen en na een droge zomer. Men kent de geur van bos en veld. De professionele zorgverlener leeft niet in het landschap, maar kent de landkaart. Beide kunnen belangrijk zijn. Een arts, een professioneel begeleider kan precies vertellen hoe de rouwverwerking in zijn gang kan gaan. Een lotgenoot kan vertellen wat het betekent hier elke dag mee te leven, hoe men de feesten kan doorkomen en hoe men stilaan opnieuw aandacht voor de toekomst voelt groeien en hoe het verloren verleden op een bepaald moment minder dwingend kan worden. Een lotgenoot die reeds een stap verder is in het herstelproces, is vooral het levende teken en bewijs dat herstel na een zwaar verlies mogelijk is.
Manu Keirse is hoogleraar aan de Faculteit der Geneeskunde van de KU Leuven, en auteur van de boeken: Helpen bij verlies en verdriet, Kinderen helpen bij verlies, Vingerafdruk van verdriet, Stil verdriet, Van het leven geleerd. Levenslessen over verlies en verdriet.